احساسات...تو

2009-11-03T02:29:00.000-08:00

من فعلا رفتم به talkwithtoucan.blogspot.com

2009-10-16T06:13:00.000-07:00

استمداد طلبیدن یک زن محکوم به اعدام از مردم ایران

تغییر برای برابری

سازمان حقوق بشر کردستان: محبت محمودی که پس از تحمل 9 سال زندان سرانجام حکم قطعی اعدامش توسط دیوان عالی تایید گردیده است با ارسال نامه ای به دبیرخانه سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان خواستار کمک مردم ایران به خود و خانواده اش شد. محبت محمودی از سال 1379 به جرم قتل مردی که قصد تجاوز به وی را داشت در زندان مرکزی ارومیه دوران محکومیت خود را می گذراند.

این زن متاهل پس از تحمل 9 سال زندان سرانجام توسط دادگاه ارومیه در آستانه ی اعدام قرار گرفت که حکم قطعی اعدام او توسط دیوان عالی نیز تایید گردید. تایید حکم اعدام نامبرده توسط دیوان عالی در 20 تیر ماه سالجاری در زندان ارومیه به وی ابلاغ گردید که با دستور قوه ی قضائیه به اجرا در خواهد آمد.

آنگونه که در خبرها آمده است تا کنون هر دو همسر مرد مقتول مخالف اعدام محبت هستند اما برادر مقتول خواهان اجرای حکم اعدام محبت محمودی است.

وی با ارسال نامه ای به دبیرخانه سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و ضمن اشاره به آنچه که در طی این سالها بر او رفته است از مردم ایران تقاضای کمک نمود.

متن کامل نامه ی محبت محمودی بدین شرح است:

اینجانب محبت محمودی فرزند اسماعیل که به جرم قتل، پس از تحمل 9 سال حبس در زندان مرکزی ارومیه، به قصاص محکوم شده ام در خانواده ای با ایمان و مذهبی در روستای صورمان (منطقه ای در سرو) به دنیا آمدم. پدر و مادرم کشاورز بودند. سالهای ابتدایی زندگی ام را در کنار خانواده ام سپری نمودم اما چند سال بعد با وجود اینکه پدرم در قید حیات بود، اختیار و سرپرستی همه ی ما را به عهده ی برادرم که از بقیه مان بزرگتر بود گذاشتند. برادری که هم خونی را اصلا در خود احساس نمی کرد. او بی رحمانه و زورگویانه هر چیزی را دستور می داد و به ما تحمیل می کرد. کسی هم در خانواده جرات اعتراض کردن به وی را نداشت. تا اینکه در سن 12 سالگی مرا به عقد پسردایی ام در آورد. در خانواده ی همسرم به دلیل عدم سازگاری نامادری شان و مساعد نبودن وضعیت مالی شان همیشه مشاجره و بحث و جدل بود. محصول ازدواج من و همسرم پنج فرزند پسر بود. زمانیکه پسر بزرگم به سن 16 سالگی رسید تصمیم گرفتم که برایش تشکیل خانواده بدهم. آن زمان پسران دیگرم هنوز در دوره ی ابتدایی تحصیل می کردند. مدتی بعد از ازدواج پسرم، سر و کله ی یک مرد مزاحم در همسایگی ما پیدا شد. پسر و عروسم از مزاحمتهای آن مرد هیچ اطلاعی نداشتند. من هم چیزی به آنها بروز ندادم. تلاش زیادی کردم تا با رفتاری انسانی به او بفهمانم که دست از مزاحمت بردارد اما فایده ای نداشت. روزی در منزل ما را زد. یکی از پسرهایم که هشت سال بیشتر نداشت در را برایش باز کرد. او به سرعت وارد خانه شد و با یک چاقوی دو سر مشکی به سمت من حمله ور شد. صدای فریادهای مرا کسی نمی شنید. او می گفت هر کاری که دلش بخواهد می تواند انجام دهد و هیچ کس هم نمی تواند علیه او اقدامی نماید. با چاقو ضرباتی را به سر، گوش و دستانم زد که هنوز آثار آن بر روی بدن من باقی است. لذا برای حفظ آبرویم و ترساندن او اسلحه ای را که در خانه داشتیم برداشتم و به سمت او گرفتم اما ناگهان گلوله شلیک شد و به سرش اصابت نمود و بر زمین افتاد. نفهمیدم چه بر سرش آمده. با سرعت خودم را به منزل برادر همسرم رساندم و جریان را به آنها اطلاع دادم. در همین حین برادرم نیز به آنجا آمد. او گفت که جریان را فهمیده است، به آگاهی رفته و کارهایم را درست کرده است. برادرم به من اطمینان داد که بیشتر از سه ماه در زندان نخواهم ماند. همان برادر ظالمی که سیاه بختم کرد با دروغ و نیرنگ مرا به آگاهی برد. در آگاهی بدون هیچ سوال و بازجویی ای مرا روانه ی زندان کردند. خانواده ی مقتول، قاچاقچی و ثروتمند بودند. آنها با ................. آگاهی و چند نفر به عنوان شاهد ماجرا، سیر پرونده را به نفع خود تغییر دادند. در صورتیکه هنگام حادثه این شاهدها اصلا آنجا حضور نداشتند و برای خود بنده نیز کاملا ناشناخته بودند.

امسال نزدیک 9 سال است که از این جریان می گذرد و من حبسم را تحمل می نمایم. سختی من فقط تحمل زندان نیست. از یک طرف آبرویی برای من باقی نمانده است. از طرف دیگر زندگی و سرنوشت فرزندانم بی هیچ دلیلی تباه شده است. آنها به خاطر شرایط و موقعیت من از تحصیلشان عقب افتاده اند. از دیگر سو تمام فامیل های خودم و همسرم نیز از ما روی گردانده اند و پشت مرا خالی کرده اند. آنها اصلا دنبال کارهای من نیستند. بنده بدون خرجی و ملاقات، زندان را تحمل می کنم. البته گهگاهی فرزندانم و همسرم به ملاقاتم می آیند و پول کارگری خودشان را که با هزار بدبختی به دست می آورند به من می دهند. زمانیکه به چهره ی آنها نگاه می کنم به خاطر شرایطی که در آن به سر می برند و به خاطر سرنوشتشان به شدت دچار عذاب وجدان می شوم اما می دانم چاره ای جز تحمل ندارم. در زندان مبتلا به بیماریهایی همچون سینوزیت، میگرن، آسم و ناراحتی شدید قلبی شده ام. به هیچ کدام از مشکلاتم در زندان رسیدگی نمی شود. از طرفی خوشحال هستم چون در اینجا با سواد کمی که دارم موفق به نزدیکی با خدا، خواندن قرآن کریم و ختم آن شده ام. بافتنی از سرگرمی های من در زندان است که البته منبع درآمدی برای بنده نیز محسوب می شود که بخشی از هزینه هایم را در زندان از این طریق تامین می نمایم.

انسانهای بدبخت و زجر کشیده ی زیادی مثل من در زندان هستند اما کسی نیست که صدایمان را بشنود. مجبوریم فقط تحمل کنیم چون کار دیگری از دست ما بر نمی آید. اینجا از عدالت هیچ خبری نیست. مدت نه سال است که در زندان وضعم اینگونه است. بعد از سالها بلاتکلیف بودن بالاخره حکم قصاص برای بنده صادر شد. این حکم مورد تایید و موافقت مقامات در تهران قرار گرفت اما پس از اعتراض، حکم قصاص را رد و دستور دادگاهی مجدد صادر نمودند. این دادگاه آخر، متاسفانه همان حکم قصاص را صادر نمود. البته فعلا حکمی به دست من نرسیده است. حتی هنگام حضور در دادگاه، قاضی اصلا از من سوالی نمی پرسید. تنها حرف او این بود که چرا قتل عمد انجام دادی؟! مگر نمی دانستی که حکمش اعدام است؟ قاضی اصلا به من مجال صحبت کردن نمی داد. آنجا فقط شاکیان پرونده اجازه ی حرف زدن داشتند. آنها هم با سر و صدا و توهین و بی احترامی توجه همه را به جلسه دادگاه جلب می کردند. هرکس هم که در جلسه دادگاه حضور پیدا می کرد تنها می دانست که من مرتکب قتل شده ام اما هیچ وقت متوجه چرایی و علت این قتل نمی شد چون به من اجازه ی حرف زدن داده نمی شد. دفاع از ناموس و حیثیت برای دادگاه کمترین اهمیتی نداشت.

در سال 88 (سالجاری)، دادستان محترم استان آذربایجان غربی اعلام کردند که با قرار وثیقه ی یکصد میلیون تومانی می توانم آزاد شوم. امیدوار بودم که بدینوسیله بتوانم کمی از عذاب و سختی بیرون بیایم و تا مدتی در کنار فرزندان و همسرم باشم. فرزندام با قرض و پول کارگری بالاخره مبلغ سه میلیون تومان تهیه کردند که برای کرایه ی سند و گرو گذاشتن آن در اختیار صاحبش قرار بدهیم. متاسفانه صاحب سند تمام سه میلیون تومان را با کلاهبرداری بالا کشید. دادستان نیز با تهیه ی سند دیگری به وعده ی خود عمل نکرد.

بعد از فوت پدر و مادرم از برادرم خواستم که سهم الارث مرا بدهد تا بتوانم با استفاده از آن هزینه های خود را در زندان تامین نمایم و هم بدهی کسانی را که خانواده ام از آنها پول بابت کرایه ی سند قرض کرده بودند را بدهم. برادرم به من که یک زندانی هستم رحم نکرد. او حق مرا پایمال کرد و هیچ وقت سهم مرا از ارثیه ی پدری نداد. با این اوصاف نمی دانم از دیگران چه انتظاری می توانم داشته باشم.

من در حال حاضر تنها به فکر خودم نیستم. نگران سرنوشت و آینده ی مبهم فرزندانم هستم. نمی دانم تمام این سالها را چگونه بدون مادر زیسته اند و از این پس چه خواهند کرد؟ چرا و چگونه باید چنین بی عدالتی ای را تحمل نمایم؟ چرا هیچ صدایی از کسی بلند نمی شود؟ پس کجایند مدافعان حقوق بشر؟ چه شد آن همه سر و صدا و فریاد در دفاع از حقوق بشر؟ مگر گناه من چیزی غیر از دفاع از ناموس و حیثیت خویش است؟ چرا باید با این گناه غیر عمد و .....................برای من حکم قصاص صادر شود؟ چرا وجدانهای خوابیده ی این ملت بیدار نمی شوند؟ چرا کسی کمترین ترحم و دلسوزی در حق من و فرزندانم نمی کند؟ منتظر نشسته اند که ید بیضاء از کدامین آستین بیرون بیاید؟ چرا عدالت اینگونه دور از دسترس شده است؟

در پایان از مردم ایران، مدافعان حقوق بشر و وجدانهای بیدار تقاضا می کنم که اگر کسی قصد کمک به من و خانواده ام را دارد می تواند از طریق آدرس و یا شماره های زیر با خانواده ام در ارتباط باشد.

آدرس: ارومیه – فلکه آبیاری – روبروی آتش نشانی – خیابان مصطفی زاده – دیزج سیاوش – کوچه 14 – ته کوچه، سمت راست – بن بست اول – پلاک 242 – منزل حیدر جلیلی

شماره تلفن: 3451983- 0441

شماره همراه: ( 09144482612 ) و ( 09149394753)

بنده نیز در زندان مرکزی ارومیه در بند نسوان با نام محبت محمودی فرزند اسماعیل محبوس می باشم.

2009-10-09T04:06:00.000-07:00

گفتگو با دكتر ایمان هنرپور؛ محقق مسائل زنان
چهارشنبه, 01 مهر 1388

كنكاشی در مفهوم زن بودن

آرش‌یگانه - زنان هر روز بیشتر از گذشته در دنیای فراصنعتی نقش آفرینی می‌كنند. این قشر كه در طول قرن‌ها در لابه لای دستگاه عظیم مردسالاری دچار ضعف‌ها و كاستی‌های

فراوانی شده اند، امروز با شور و شوق رو به تزایدی ساختارهای مردانه را به چالش می‌كشند.جامعه امروز ایران هر چند با موانع تفكری و معرفتی اساسی در این زمینه مواجه است اما شاید تغییر نگاه به ماهیت زن بودن بحث و سوژه‌ای پیشینی باشد. در این زمینه دكتر ایمان هنرپور؛ محقق مسائل زنان و متخصص در زمینه مسائل تعلیم و تربیت از منظری روانشناسانه به لایه‌های درونی شخصیت زنان ایران می‌پردازد. گفتگوی ما با وی را در ادامه بخوانید.

· مفهوم زن بودن از نظر شما چیست؟

این نحوه سوال، خود منوط به یك گفتمان مردسالارانه است. یعنی وقتی پرسیده می‌شود كه زن را چگونه تعریف می‌كنید؟ یعنی زن یك جنبه نفی دارد در مقابل مرد كه یك اثبات است و این همان گفتمانی است كه امروزه در بسیاری از نقاط دنیا برای تغییر دادن آن تلاش می‌شود و جنبش‌های زنان سعی می‌كنند كه با آن مقابله نمایند. در واقع ما باید این تفكر را تغییر دهیم. چرا كه امروزه بسیاری از نظریه‌های فلسفی بر این ایده مبتنی هستند كه تفكر و زبان ارتباط تنگاتنگ و گسترده‌ای با هم دارند. در نتیجه گونه مطرح كردن یك پرسش با گونه تفكرما در مورد آن مطلب همخوانی دارد. زن بودن به عنوان چیزی متفاوت و متمایز از انسان بودن نیست.
در مفاهیمی كه امروزه روانكاوان، فلاسفه و روانشناسان مطرح می‌كنند زن بودن به گونه‌ای از انسان بودن اطلاق می‌شود كه دچار یك سری فقدان‌های اجتماعی و فرهنگی و مسائلی از این دست شده است. در این مورد مثالی می‌زنم تا قضیه روشن تر شود: در بیمارستانی آزمایشی صورت گرفت به این صورت كه نوزادی را با حوله آبی رنگ به عنوان پسر به پدربزرگ و مادربزرگ نشان دادند و آنها از قدرت، گردن كلفت و نگاه قوی او صحبت كردند. در همان موقع به آنها گفته شد كه اشتباهی صورت گرفته و نوه شما دختر است و همان نوزاد را با حوله صورتی و شانه كردن موهایش در جهتی دیگر نشان دادند، پدربزرگ و مادربزرگ به محض دیدن او از ظرافت، ضعیف بودن و شبیه بودن او به مادربزرگش حرف زدند. یعنی ما از همان ابتدا با واقعیتی اجتماعی روبه‌رو می‌شویم به نام انتظاراتی كه از نقش زن می‌آید. یعنی در واقع زن بودن به معنای انتظاراتی ست كه جامعه از این جنس دارد.
پس می‌توان نتیجه گرفت كه مفهوم زن بودن در شرایط اجتماعی و تحولات تاریخی جامعه بشری شكل گرفته است؟
صددرصد، الزامات اجتماعی بسیار موثر است. به طور كلی این مساله را از چند بعد می‌توان بررسی كرد. بعد روانشناختی، جامعه شناختی، مذهبی و فیزیولوژیكی. به لحاظ فیزیولوژیكی زن و مرد آن چنان تفاوتی كه مردم گمان می‌كنند، به لحاظ ارگانیسم بدنی ندارند. مثلا گاهی شنیده می‌شود كه دستگاه عصبی و مغز زنان سبك تر است اما این مساله هیچ تاثیری در كاركرد آن ندارد. كما اینكه در مورد سیاه پوستان و نژادهای مختلف نیز این مساله صدق می‌كند.

· در مورد قدرت بدنی چطور؟ خیلی از مواقع گفته می‌شود كه زنان قدرت بدنی كمتری دارند در نتیجه مثلا در ایران رشته مهندسی معدن را مناسب زنان نمی‌دانیم.

كسانی كه این موارد را مطرح می‌كنند مفاهیم علمی را در نظر نمی‌گیرند. ما می‌دانیم كه زنان دو كروموزوم x دارند ولی كروموزم مردان xy است. وقتی به لحاظ ژنتیكی بررسی می‌كنید خواهید دید كه كروموزم x زنان پر از ژن بوده و كروموزم y مردان ژن زیادی ندارد. پس زنان ژن‌هایی دارند كه مردان ندارند و به واسطه آن مثلا دردها را بهتر تحمل می‌كنند، استقامت بیشتری دارند یعنی به لحاظ زیست شناختی زنان به گونه‌ای آفریده شده اند كه توانمندی‌های بیشتری از مردان برای نگهداری از فرزند داشته باشند. اما قدرت بدنی و زور لحظه‌ای آنها به دلیل ترشح هورمون تستوسترون در مردان كه موجب تقویت عضله‌ها می‌شود، كمتر است. مثلا در مورد گرسنگی مقاومت زنان بیشتر است و خشونت‌های مردان بیشتر از زنان می‌باشد كما اینكه تعداد مردان زندانی معمولا 100 برابر زنان زندانی است و این بدان معنا نیست كه زنان ضعیف تر از مردان هستند و مردان از نظر بدنی قوتی تر، بلكه به این مفهوم است كه معنای قوی و ضعیف بر مبنای مردانگی ریخته شده یعنی مردانگی و مفهوم آن مقدم است بر هر گونه تعریفی كه از قوی بودن، با هوش بودن و ... ارائه می‌شود. زیرا هرگز زنان این مبانی را تعریف نكرده اند و علت آن نیز این بوده كه مردان به دلیل داشتن هورمون تستوسترون توانمندی بیشتری در هجوم داشته‌اند. بنابراین شكار به آنها محول شده است در حالی كه در زمانی كه تمدن بشری، خوشه چین بودند، زن‌سالاری حكمفرما بوده است. اما به مرور زمان به دلیل كم شدن منابع غذایی و لزوم هجوم بردن به سوی گله‌ها طبیعتا فاكتور خشونت و به تبع آن مردان مورد توجه واقع شدند. در حقیقت قوی تر دانستن مردان باید به این صورت تعبیر شود كه مردان می‌توانند خشن تر از زنان باشند. پس بنابراین زنان قادر به انجام بسیاری از كارها هستند مثل همان مهندسی معدن كه شما اشاره كردید. به نظر شما این رشته و تخصص چه چیزی دارد كه زنان قادر به انجام آن نیستند؟ به جز اینكه تفكر ما مانع رفتن زن به معدن می‌شود.

· عده‌ای معتقدند زنانی كه كارهای مردانه انجام می‌دهند، ظرافت‌ها و لطافت‌های روحی و جسمی‌شان كمرنگ تر می‌شود. این مساله را تا چه حدی قبول دارید؟

این سوال شما را می‌توان در یك جمله خلاصه كرد: «وجود تفكر زنان برای مردان» در واقع چون مردان دوست دارند كه زنان لطیف بوده و ظرافت داشته باشند، پس زنان باید این طور باشند اما این هیچ ربطی به واقعیت زنان ندارد. چه كسی گفته كه ماهیت زنان را باید مردان تعریف كنند؟ یعنی ما چرا باید ملاك‌هایی را قرار دهیم و از زنان بخواهیم كه آن طور كه ما انتظار داریم رفتار نمایند؟ در دوره مدرن نیز الگوها تغییر كرده، مثلا باورهایی كه نسبت به مرد بودن وجود داشته نیز تا حد زیادی متفاوت با گذشته است.

· در وا قع شما می‌خواهید بگویید كه ظرافت زنانه، پارامتری است كه در جوامع مردسالار تعریف شده است؟

بله. زیرا به لحاظ فرهنگی و تاریخی نیز این مساله قابل اثبات است. مثلا زنان دوره قاجاریه با ویژگی‌های بدنی و صورت‌های پر از مو چندان نیز ظاهر زنانه‌ای نداشته اند. اما تا زمانی كه ما مردها آنچه را كه دوست داریم برای زنان لازم می‌دانیم شرایط به همین گونه است و مشكلات ادامه دارد. زن می‌تواند به هر صورتی كه مایل است دیده شده و رفتار كند و ما به نوعی نباید عنصر اختیار را از زنان بگیریم. ببینید مثلا وقتی از دوسالگی فرزند دختر را به عنوان عروس زیبا خطاب كرده و در مراسم مختلف به او می‌گوییم كه ان شاءا... عروس شوی، این باور در او تقویت می‌شود و در سن 20 سالگی احساس می‌كند كه باید هر چه زودتر ازدواج كند. زیرا در غیر این صورت چیزی كم دارد و در عمل تابع فرهنگ مردسالار شده و ازدواج ناموفقی می‌كند و مشكلات بعدی پیش می‌آید. پس ما باید این موارد را اصلاح كنیم مثلا بپذیریم كه یك دختر لزوما نباید ازدواج كند. باید تفكر غالب مردسالارانه را تغییر داد. در واقع تنها باید یك سری از نقش‌های اجتماعی را به زنان تحمیل نكرد و به آنها قبولاند كه شما برای برخی ارزش‌ها محمل نیستید بلكه این ارزش‌ها اختیاری ست. در مورد نقش‌های مردانه نیز این مساله صدق می‌كند. به ویژه اینكه در دوران پسا صنعتی حاضر كارهای پیچیده بدنی كه به قدرت بدنی بسیار بالایی نیاز دارد بر عهده ماشین‌ها گذارده شده در نتیجه تفاوتی برای فعالیت زنان و مردان در محیط‌های اجتماعی وجود ندارد و نیازی هم به تفكیك در این زمینه نیست. شاید این تصور اجتماعی ما از زنان است كه آنها را می‌سازد و در جریان اجتماعی شدن برای زنان این امور بدیهی می‌شود.

· اگر ماهیت زن را خارج از جریان اجتماعی شدن بخواهیم بررسی كنیم چه می‌توان گفت؟

در این مورد مفهومی روانشناختی را می‌توان در نظر گرفت. به این معنا كه شخصیت زنان بر مبنای فقدان و مردان بر مبنای اثبات شكل می‌گیرد. زیرا اطلاعات كافی در مورد جنیست وجود ندارد و بر همین اساس زنان دربسیاری از مواقع با اعتماد به نفس كمتری بزرگ می‌شوند. در صورتی كه تفاوتی میان زنان و مردان به مفهومی كه امروز رایج است وجود ندارد. اما بسیاری از همین فقدان‌ها را باز هم جامعه تحمیل می‌كند یعنی تصور نقص را برای دختران ایجاد كرده و همین موجب می‌شود كه در دانشگاه وقتی آزمون انگیزه موفقیت می‌گیرد، دختران انگیزه پرهیز از شكست داشته و مردان انگیزه موفقیت دارند یعنی پسران به دنبال اثبات وجود خود هستند و دختران به دنبال اینكه ثابت كنند فاقد نقص هستند. در عین حال خلق و خوی پسرانی كه در خانواده‌های پر از دختر بزرگ می‌شوند، كاملا متفاوت است یعنی زودرنج و احساساتی می‌شوند و اعتماد به نفس‌های پایینی دارند. عكس این قضیه نیز صادق است.

· در جهان برای حل این مساله چه اقداماتی صورت گرفته است؟

بسیاری از كشورهای دنیا سیاست‌زدایی كرده‌اند. یعنی مبحث زنان را مبحثی اجتماعی و نه سیاسی و مذهبی در نظر گرفتند. مثلا آزادی زنان آمریكا محصول جنگ جهانی است زیرا شمار بسیاری از مردان در جنگ بوده و برای نخوابیدن چرخ صنعت، جامعه زنان را به مشاركت و حضور در مشاغل مختلف دعوت كرد. در حالی كه پیش از آن زنان حتی حق رای هم نداشتند. پس اول باید پذیرفت كه مساله حقوق زنان، سیاسی نبوده و مثل بحث مواد مخدر و تكدی‌گری مساله‌ای كاملا فرهنگی و اجتماعی ست كه به صورت یك آسیب باید به آن نگاه كرد. یعنی ما نیمی از نیروی انسانی را از صفحه اجتماعی، اقتصادی خارج كرده و طبیعتا بهره وری كمتری داریم. مثلا اگر ساعت كار مفید در ژاپن را 7 ساعت در نظر می‌گیرند به این علت است كه در جامعه ژاپن تمام افراد كار می‌كنند. اما نیمی از جمعیت ما در خانه هستند و اگر چه خیلی‌ها می‌خواهند كار خانه را به عنوان شغل مطرح كنند اما به عقیده من بیشتر این مساله جنبه سیاسی دارد. یعنی زنان را به هر طریق ممكن از حضور فعال در جامعه دور می‌كنیم و عدم آموزش نیز موجب می‌شود كه بسیاری از زنان نیز خود به این مساله تمایل نشان دهند. در حالی كه این معضلی كاملا اجتماعی است كه هیچ ربطی به فیزیولوژی زنان ندارد كما اینكه مدیران موفق دنیا مثل مدیر نوكیا، امروزه زنان هستند و بسیاری از رئیس جمهورها و افراد تاثیرگذار در صحنه‌های سیاست و اجتماع دنیا زنان هستند و چیزی از مردان كم ندارند.

· آیا تشویق زنان به حضور در فعالیت‌های اجتماعی، در عین اینكه زن وظیفه و مسئولیت امور خانه را نیز به دوش دارد با توجه به نگاه مردسالارانه و سنتی نوعی استثمار به حساب نمی‌آید؟

این مساله‌ای است كه در بسیاری از نقاط دنیا وجود دارد كه هنوز مثلا در همان كشور ژاپن نگاه مردسالارانه غالب است و عمده دلیل این مساله آن است كه فرهنگ سازی‌های لازم صورت نگرفته است.
یعنی بنیان‌های تفكر مدرن هنوز در كشوری مثل ژاپن ایجاد نشده و علوم انسانی بسیار ضعیف است. در ایران خوشبختانه حركت‌هایی آغاز شده مثلا روزنامه‌ها دارای صفحات اندیشه هستند یعنی مردم را با مبانی اندیشه‌های مدرن، با مفهوم حقوق بشر و مفاهیم روز آشنا می‌كنند كه اگر این كار بیشتر صورت بگیرد بسیار حائز اهمیت است. اگر روزی قانون این اجازه را به زن بدهد كه از همسرش به دلیل بی حرمتی در محیط خانه شكایت كند، كم كم احساس همدردی بیشتر شده، مبنای تفكر قرار گرفته و توجه مردم به مسایل جلب می‌شود. اما اگر آگاه سازی اجتماعی صورت نگرفته و مطبوعات آزادی لازم را برای صحبت كردن در مورد این مسایل نداشته باشند و موضوع زنان را سیاست زده كنیم و پیگیری مسایل زنان را به سهم خواهی از حكومت تعبیر كنیم، شرایط تغییری نخواهد كرد.

· آیا فكر نمی‌كنید زنانی كه در صحنه‌های اجتماعی و سیاسی فعال هستند به نوعی دو شغله بوده، زنان بچه‌دار سه شغله بوده و بسیاری از مردان تك‌شغله به حساب می‌آیند؟

من كاملا موافقم. هر چند با وجود نفت در ایران مردان در حقیقت بی شغله هستند. در حالی كه شغل به معنای واقعی كه تعریف می‌شود، آرام آرام به یاری كارآفرینان در حال شكل گرفتن است. می‌خواستم به نكته‌ای اشاره كنم و آن اینكه تفاوتی میان تكلیف و حقوق وجود دارد كه افرادی نیز به آن اشاره داشته‌اند.
در واقع ما جامعه‌ای تكلیف محور هستیم نه جامعه‌ای حق محور. ما امروز از شغل زنان صحبت می‌كنیم و حقوقی كه در نتیجه آن شامل افراد می‌شود. شما از لحظه به دنیا آمدن تكلیف دارید، برایتان جشن تكلیف می‌گیرند، مادر بودن تكلیف‌تان می‌شود و اگر این كار را انجام ندهید مجازات شده و توبیخ می‌شوید. در جامعه تكلیف محور سه تكلیف برای زنان متصور می‌شود:
1- تكلیف همسر بودن
2- تكلیف مادر بودن
3- به عنوان عضوی
از جامعه به وظایف عرفی تعیین شده مكلف می‌شوید. ما اگر روزی بخواهیم به مفهوم آزادی زنان برسیم، ابتدا باید مفهوم تكلیف و حقوق را از هم جدا كرده، تكالیف زنان را كنار گذاشته و حقوق زنان را جایگزین آن نماییم كه مفهوم حقوق در جامعه ما مفهومی جدید است كه از زمان مشروطه به وجود آمده در حالی كه در بسیاری از جوامع مدرن دارای قدمت بیشتری است. در نتیجه نمی‌توان انتظار داشت كه این تحولات خیلی سریع رخ دهد گر چه در دنیای پساصنعتی امروز، اطلاعات بسیار سریع جابجا شده و شاید به گذشت هزار سال نیازی نباشد تا به آزادی زنان دست یابیم.

· در این راستا چه راهكارهای دیگری برای جامعه ایران وجود دارد؟

ما باید تصور زنان از خودشان را به وسیله آموزش تغییر دهیم. زیرا تا زمانی كه زنان نخواهند به حقوق خود دست پیدا كنند كسی نمی‌تواند به زور حقوق آنها را بدهد و این با یك برنامه ریزی صحیح اجتماعی، آموزش‌های دقیق و نشان دادن توانمندی‌های زنان توسط رسانه‌ها و تغییر در سیاستگذاری‌های دولت و جامعه ممكن می‌شود. ضمن اینكه نقش مادران نیز در این زمینه بسیار حائز اهمیت است.

حاشیه ای بر بی قاعدگی قاعدگی

2009-10-07T09:22:00.000-07:00

مقاله ی جالبی بود. اما لازم است به چند نکته توجه کنیم:

1.منظور از مسائل مربوط به جنس چیست؟ آیا منظور تفاوت های جنسی است؟ یعنی تفاوت هایی که بین دوجنس دیده می شود؟یا منظور فقط یک سری مسائل خاص مثل عادات ماهیانه؟!

تفاوت دو جنس یکی دو تا نیست و بیش از این حرفاست. برای مثال می دانیم که زنان بیش از مردان به جزئیات توجه دارند واز طرف دیگر هوش عاطفیشان نیز معمولا بیش از مردان است. شما دست بر روی قضیه ای گذاشتید که می تواند مشکلی موقت به وجود آورد حال من اما مشکلی را مطرح کرده ام که در بیشتر مواقع همیشه را در بر می گیرد. آیا در بین زوج ها این مشکل رایج را مشاهده نکرده اید که زن به جزئیاتی عاطفی توجه دارد که مرد هیچ درک وتوجهی نسبت به آن ها ندارد؟ ودر بسیاری مواقع مشاهده شده که مردان هیچ اصلاح نمی شوند. آیا این یک مسئله یا مشکل جنسی نیست؟ پس با مسئله ای بزرگ روبرو هستیم.

2.نکته ی دوم درباره ی آرای گذشتگان: قبل از بیان این نکته مثال مرتبط با آن بزنم: بسیار دیده ایم که زنان می نالند که همسرانشان درکشان نمی کنند ودیده ایم که مردان می گویند که همسرانشان مدام نق می زنند. درحالی که مشکل همان چیزی است که مربوط به مسئله عدم توجه مردان به مسائل جزئی و عاطفی می شود که این هم یک مسئله جنسی است. حال سؤال:مشکل از کدام است؟ مرد یا زن؟ از هر کدام بپرسیم مشکل را از دیگری می دانند. اگر در مسائل رفتاری عادات ماهیانه گفته شود که مشکل از زن است می گویم پس در مثال بنده و در بسیاری از مسائل دیگر نیز مشکل از مرد است. ( مثال بنده: عدم توجه مردان به مسائل جزئی و عاطفی) حال نکته در همین تفاوت هاست که باعث شده عالمان و شاعران و رهبران مذهبی گذشته که عموما مردان بوده اند چنین برداشت هایی بکنند مخصوصا در مورد علوم انسانی مثل فلسفه، عرفان و...وعلم اخلاق(زیرمجموعه ی فلسفه) که نگاه متأثر از مسائل جنسی بسیار درش اثر دارد واین مشکل کمتر در علوم تجربی دیده می شود. و همین امر موجب حرف های ناصواب بسیاری در آرای فیلسوفانی همچون نیچه، ملاصدرا، حاجی سبزواری و... شده است اما من کمتر چیزی میابم که بی فایده باشد. بله درست است حجم انبوهی از آثاربنفسه بی فایده است. یعنی حقیقت ندارند اما:1.ذهن ما می تواند در جدال با اندیشه ی گذشتگان اندیشه اش را محکم تر کند و تعالی ببخشد. 2.اندیشه ی گذشتگان وسیر حکمتشان می تواند نقش موزه ی آثار باستانی وآثار فرعونیان (اهرام مصر) را برایمان داشته باشد و این خود درس ها و زیبایی های بسیار دارد.

3.اخلاق؟ به چه معنا؟ تعریفی که از اخلاق ارائه دادید بسیار وابسته به اختیار است اما آیا در میان ژن ها و تربیت و محیط چیزی به نام اراده انتخاب غیر قابل پیشبینی وجود دارد؟ می خواهم تنها یک چیز رابیان کنم اینکه پایمان را بیشتر از اینکه به خوبی و بدی (اخلاق) تکیه دهیم به زیبایی و زشتی تکیه دهیم که اخلاق به آن شکلی که گذشتگان بیان کرده اند و می کنند(!) هر چند به ظاهر بسیار محکم به نظر می رسند اما سست است. ما ظاهرا همانیم که هستیم تفاوت بسیار داریم ولی نسبتمان به کسرمان یکی به نظر می رسد مثل دو دوم و چهار چهارم که هر دو در عین تفاوت مساوی یک می شوند. یعنی به ظاهر (هر چند نمی دانم ) به گونه ایست که ریشه ی هر رفتاری به یک امر غیر ارادی و جبری می رسد. ما قسمتی از طبیعت جبری هستیم. این باور هیچ تغییری درزندگیمان(نه در علم حقوق و...) نخواهد داشت بلکه ما زندگی می کنیم و باید بخواهیم و (هر چند نتوانیم) بگوییم میتوانیم. یعنی مهم نیست حقیقت چیست مهم این است که باید بگوییم می توانیم. یا به عبارت دیگر حقیقت این است که باید بگوییم که می توانیم. آن نگاه جبری فقط نگاهی از بالا ونگاهی کلی است. زندگی ادامه دارد و زیبایی ها و زشتی ها ما را به این بر و آن بر می برند و ما باید به دنبال زندگی بهتر باشیم و پس دیگرباور به وجود دایره مقدورات و مأذونات بیش از این که حقیقت داشته باشد وسیله ای برای پیشرفت و زندگی بهتر است(هرچند این وسیله بودن خود یک حقیقتی است و هر چند که در مقام عمل باور به دایره مقدورات و مأذونات باید برای اثر گذاری به صورت یک باور حقیقی تلقی شود البته شاید!) پس با این دیدگاه باید به دنبال یک جور اصلاح و ایجاد تعادل بین دو جنس باشیم.

این بحث بسیار مربوط است به بحثی که مطرح کردید هرچند شرمنده که زبانم قادر به ربط دادن بین دو مبحث نبود ولی قول می دهم خیلی ربط داشت.

ممنون از نوشته ی خوبتان

2009-10-07T09:15:00.000-07:00

بی قاعدگی قاعدگی

مریم نصراصفهانی

زنان نازک دل اند و سست رای اند به هر خو چون بر آری شان بر آیند
.

الف- پی.ام. اس: چند روز قبل از شروع عادت ماهانه، بعضی از دخترها تغییرات اخلاقی یا فیزیکی خاصی را احساس می کنند. به این تغییرات سندرم (علائم و نشانه ها) پیش از قاعدگی یا به اختصار پی.ام. اس می گویند. برخی از دخترها یا زنان در طول این دوره احساس افسردگی دارند و حتی چند روز قبل از قاعدگی، زودرنج و یا سریعاً عصبانی می شوند. بعضی هم بیشتر گریه میکنند. بیشتر ازیک سوم خانمها علائم سندرم قبل از قاعدگی را نزدیک عادت ماهیانه شان تجربه میکنند. در بیشتر از یک بیستم خانمها این علائم ممکن است آنقدر شدید باشد که مانع از فعالیتهای روزانه آنها گردد.
افسردگي پس از زايمان: حداقل شصت تا هشتاد درصد مادران پس از زايمان دچار گرفتگي خلق مي شوند كه نوعي افسردگي خفيف است و چند روز تا يك هفته پس از زايمان ادامه مي يابد ولي هيچگاه بيش از دو هفته طول نمي كشد. مادراني كه دچار اين ناراحتي مي شوند ممكن است زياد گريه كنند و مضطرب و تحريك شده به نظر برسند و يا حتي قادر به خوابيدن نباشند. اكثراً پس از كمي استراحت و هنگاميكه اطرافيان آنها را در نگهداري از نوزاد ياري دهند و يا حتي پس از يك گريۀ طولاني متعاقب استرس و هيجان زايمان، احساس بهتري خواهند داشت. اگر ناراحتي و تنگي خلق پس از حدود دو هفته بر طرف نشود ممكن است علت آن افسردگي بعد از زايمان باشد.ده تا بیست درصد از مادران پس از زايمان دچار تابلوي كامل باليني افسردگي مي شوند كه ممكن است از دو هفته تا يكسال به طول بيانجامد
افسردگی یائسگی: تغييرات هورموني قابل توجه در زنان، كه مربوط به پديده يائسگي مي‌شود اغلب مشكلاتي را در جسم و خلق و خوي آنها بوجود مي‌آورد و از آنجا که یک سوم زندگی زنان در دوران یائسگی سپری میشود …و

ب- انسان اخلاقی: انسان اخلاقی چگونه انسانی است؟ پاسخ این سوال را از زبان یک معلم اخلاق(عملی و نظری) بیان میکنم: هر انسانی سلسله مقدوراتی دارد، یعنی هر فرد انسانی قدرت انجام یک سلسله کارهایی را دارد که آن را دایره مقدورات فرد می‌نامیم. منظور از قدرت انجام یک سلسله کارها، یعنی ساختار جسمانی و روانی و ذهنی این شخص امکان انجام دادن کارهای خاصی را در اختیار او می‌گذارد. دایره دومی هم برای فرد انسانی تصور کنید که آن هم دایره مأذونات شخص است، یعنی دایره کارهایی که شخص به خود اجازه و اذن می‌دهد که آن‌ها را انجام دهد. پس برای هر فرد انسانی، دو دایره قابل تصویر و ترسیم است: یکی دایره مقدورات او (کارهایی که قدرت انجامشان را دارد: و نه جسمش، نه ذهنش و نه روانش مانع انجام آن‌ها نمی‌شوند) و دیگری دایره مأذونات (دایره کارهایی که فرد انسانی به خود اجازه می‌دهد آن‌ها را انجام دهد). حال، براساس تعریف من، انسان اخلاقی انسانی است که دایره مأذوناتش، ولو به اندازه‌ای ناچیز، از دایره مقدوراتش کوچک‌تر باشد، این یعنی کارهایی هست که این انسان، در عین این‌که قدرت انجام دادنشان را دارد، اجازه انجام آن‌ها را به خود نمی‌دهد. بنابراین اگر دایره مأذونات فردی در داخل دایره مقدورات قرار گرفت، ما با یک انسان اخلاقی مواجهیم. البته هر چه انسان اخلاقی‌تر می‌شود، دایره مأذوناتش تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌شود. از این راه است که می‌فهمیم چه انسانی اخلاقی است. اما اگر دایره مأذونات انسانی درست بر دایره مقدوراتش منطبق باشد، دیگر انسان اخلاقی شمرده نخواهد شد.
ج- دو مقدمه بالا را در نظر بگیرید. با در نظر گرفتن آنها میخواهم به این نکته اشاره کنم که در تغییرات روانی و شخصیتی که برای جمع زیادی از زنان، با توجه به تغییرات جسمی شان حاصل میشود، این دایره مقدورات و ماذونات بطور مداوم تغییر اندازه میدهند…دست کم ماهی یک بار! با این وصف آیا سنجه ی اخلاقی بودن آنها هم تغییر میکند و هر زمان با توجه به حال و احوالی که در آن لحظه دارند سنجیده میشوند؟ در اینصورت آیا داوری اخلاقی درمورد چنین شخصی امکانپذیر خواهد بود؟ توجه داشته باشید که چنین تغییراتی بخش جدایی ناپذیر و مستمر زندگی یک زن هستند که به شدت همه شوون زندگی او و رفتارهایش را تحت تاثیر خود قرار میدهند و نه اتفاقات و رفتارهایی استثنایی که بخشی از وجود و زندگی آنها را می سازند.
د- نکته بعدی که در بحث اخلاق استاد به آن اشاره شده تقسیم اخلاق به بیرونی و درونی است: اخلاق بیرونی به معنای رعایت قراردادها است و اخلاق درونی به این معنا است که باید درونم را به‌گونه‌ای بسازم که خشم، کینه و نفرتی از دیگری به‌درونم راه نیابد و نسبت به همه کس عشق و محبت بورزم . ما با کسی قرارداد نبسته‌ایم که عاشق او باشیم یا کینه و نفرت و خشمی از او به دل راه ندهیم. از این لحاظ می‌توان انسان‌ها را در عین حال که اخلاق درونی‌شان با هم متفاوت است، در اخلاق بیرونی به یک اخلاق متحدالشکل ملزوم ساخت…نباید فکر کنیم اخلاق فقط ناظر به بسامان‌کردن رفتارهای بیرونی است. البته به‌دلیل وجود بی‌اخلاقی در جامعه، وقتی رفتار بیرونی شخصی اخلاقی است، او را بسیار ارجمند می‌دانیم؛ اما در عین حال آن‌چه انسان را ارتقای معنوی می‌دهد، آن است که بعد از پرداختن به رفتار بیرونی‌اش، به رفتار درونی خود نیز بپردازد

اخلاقیون فمینیست به مذکر بودن قراردادهای اخلاق بیرونی فراوان اشاره کردند و من هم در یادداشت جداگانه ای به آرا و نظرات آنها اشاره کرده ام، بنا براین قصد تکرار آن مطالب و تذکر برای لزوم بازنگری آنها را ، با لحاظ کردن تجربیات و نگاه اخلاقی زنانه، ندارم. بلکه اکنون بیشتر متوجه بحث اخلاق درونی هستم و اینکه این اخلاق درونی، با توجه به آنچه در بند الفشرح دادم بسیار متغییر و خارج از کنترل زنان است. اخلاق درونی سنخ های روانی متفاوتی دارد که دسته بندی های خاص خود را دارد و هر فردی متعلق به هر یک از این سنخ ها که باشد، در سنخ خودش سنجیده میشود. اما حرف من اینجا این است که اگر التزام به اخلاق درونی علاوه بر اخلاق بیرونی آنچیزی است که انسان را اخلاقی تر میکند، زنان تحت تاثیر عواملی مازاد برامور ژنتیک، تعلیم وتربیت، سن، سنخ روانی و جنسیت، با مسئله دیگری تحت عنوان مشکلات مربوط به جنس هم دست به گریبان هستند که به شدت روی اخلاق درونی آنها، عشق ها، تمایلات، نفرت ها و کلا نگاهشان به زندگی و آدمهای اطرافشان تاثیر میگذارد و تا حد زیادی هم در اختیار آنها نیست. آنها تحت تاثیر چنین شرایطی که البته بخشی از بدنه زندگی آنها را تشکیل میدهد بارها و بارها ناگزیر از گرفتن تصمیم های اخلاقی و یا قضاوت های اخلاقی درمورد خود، دیگران، زندگی و سرنوشتشان هستند که شاید به راحتی با این قواعد نتوان درمورد میزان اخلاقی بودن آن ها داوری کرد و آن را سنجید

ه- در این نوشته به هیچ وجه قصد نداشتم با رجوع به مباحث علم الاخلاق خودمان نگاه نابینای عالمان اخلاق سنتی به زن و زنانگی را به نقد بکشم که احتمالا یادداشتی جنجالی و شاید جذاب تر می بود. به نظرم زمان آن فرا رسیده که برخی از میراث های بیفایده گذشته را رها کنیم و بجای چنگ انداختن و به هم زدن میراثهای مکتوب گذشته مان و جستجوی حقیقت در میان آنها یا نقد و نکوهش آنها و نویسندگان شان، به عنوان میراثی زمانمند و مکانمند به آنها بنگریم و بگذریم

این یادداشت تنها طرح مسئله ای بود که مدتهاست ذهنم را به خودش مشغول کرده است و واقعا مایل هستم نگاه و قضاوت شما را درباره آن را بدانم

حجاب از دیدگاه نظیره زین‌الدین

2009-10-05T04:16:00.000-07:00

نقل از وبلاگ یاری یول:
کانون زنان ایرانی -سارا سعیدی
نظیره زین‌الدین (1908-1976) دگراندیش لبنانی از شخصیت‌های نادر جهان عرب معاصر درعرصۀ تفسیر دینی بود. او در لبنان به دنیا آمد و پدرش رئیس محکمه استیناف در بیروت بود. او دارای روحی آزادمنش و شخصیتی مستقل بود و نبوغی سرشار داشت. او را زنی فعال در چارچوب مکتب تجددگرای اسلامی و ادامه‌دهندۀ اندیشۀ محمد عبده و قاسم امین در زمانی می‌دانند که فروغ آن در مصر ضعیف شده بود. در آثار او هیچ نشانی از جانبداری قومی و حتی تعصب اسلامی در قبال دیگر ادیان مانند مسیحیت دیده نمی‌شود.
او کتاب بی‌حجابی وحجاب را در سال 1928 تألیف کرد. زین‌‌الدین در این کتاب بحث خود را با شرایط پذیرش اسلام آغاز می‌کند. او این شرایط را عقل، بلوغ، نبود اکراه و ادای شهادتین می‌داند. به این ترتیب اسلام از نظر زین‌الدین با آزادی عقیده همراه است. او عقل و شرع را مکمل یکدیگر می‌داند و می‌گوید دلیل بسیاری از هواداران حجاب آن است که زنان عقل و دین ناقص دارند. در حقیقت انتقادهای او واکنشي عليه ديدگاه‌هاي افراطي نوسلفيان است. نوسلفيان افراطي آن دوره برآن بودند که زنان به لحاظ عقل و دين کامل نیستند. زین‌الدین در پاسخ به چنین استدلال‌هایی می‌نویسد "مرد مسلمان از زن مسلمان به لحاظ دینی کامل‌تر نیست، همان گونه که مرد به لحاظ فطرت از زن کامل‌تر نیست". او معتقد است جنس مذکر اگر از نظر توان بدنی قدرتمندتر است اما در مقابل ، زن به لحاظ غریزه شایسته‌تر است. او می‌گوید مرد زمانی که زن را به بردگی می‌کشد و راههای عقل را بر او می‌بندد، این منجربه تفاوت میان زن و مرد در نمایش توان عقلی آنها می‌گردد. همان‌گونه که وضع میان هر سلطه‌گر غالب و مغلوب چنین است.
نظیره معتقد بود پاسداشت زن بیشتر به آزادی در پوشش، احترام به شخصیت انسانی او و اهتمام به امر آموزش و آزادی اوست و نه زندانی کردن او در خانه، آویختن نقاب به صورتش و تحقیر شخصیت و نادان نگاه داشتن او. .
نظیره شرف را امری می‌دانست که از قلب انسان برمی‌خیزد . او مخالفان را به دلیل به ندیده گرفتن و بی‌اهمیت شمردن این واقعیت که زنان در روستاها و بادیه‌های اسلام بی‌حجاب هستند، مورد انتقاد قرار می‌دهد. از سویی دیگر استدلال می‌کند که اگر در ضرورت حفظ حجاب دلالتی بر ناتوانی زن در حفظ نفس خود باشد پس در این صورت این اتهام نیز متوجه مردان است که دزدان ناموس مردم هستند. پس به همان اندازه که در بطن حکم وجوب حجاب تحقیر زن مسلمان وجود دارد، اهانت به مرد مسلمان نیز در آن نهفته است.
زین‌الدین به آیات قرآن رجوع می‌کند و می‌گوید کلمۀ "قرنِ" که در آیۀ 53 سورۀ احزاب به کار رفته و مخصوص زنان پیامبر است به این معناست که وقتی پیامبر با یارانش صحبت می‌کند، زنان او در خانه به‌گونه‌ای راه بروند که صدای پای آنها شنیده نشود. اما در هر صورت او آیات مورد نظر موافقان حجاب را مربوط به زنان پیامبر می‌داند در حالیکه مخالفان او تمایل دارند این آیات را به تمام زنان مسلمان تعمیم دهند و او این مسأله را خلاف این قاعده فقهی می‌داند که " آسان‌گیری بهتر از سخت‌گیری است".
او آیۀ 59 سورۀ احزاب را چنین تفسیر می‌کند که این آیه زنان و دختران پیامبر و زنان مسلمان را فرمان می‌دهد تا روسری‌هایشان را به سرشان بیندازند تا این که شناخته شوند و مورد آزار قرار نگیرند. او می‌گوید مراد از این آیه پوشاندن این یا ان عضو نیست بلکه انتخاب پوششی برای زنان آزاد است تا بدان وسیله شب هنگام از کنیزان در نخلستان‌های مدینه باز شناخته شوند و مورد تعرض مردان جوان قرار نگیرند. زین‌الدین معتقد است در حال حاضر کنیزی وجود ندارد و زنان نیز به چهره شناخته می‌شوند نه روسری. در نهایت باید گفت نظیره زین‌الدین حکم لزوم حجاب برای زن را به منزلۀ مجازات بدون گناه برای زن می‌دانست.

Two things

2009-10-04T07:05:00.000-07:00

M is myself and J is my friend. She lives in Korean:

J:M, how do you think about that "more than friend" ?

M: It means

J: ?

means what ?/

M: Did one of your friend said it to you?

J: yes , when I asked to him

M: it means something like

like : marry

J: something that ?

M: I think

J: haha

M: hehe

J: ok

I see

M:I see in one film

J: I see

M: that one person said to other

and he meant that

J: haha really ?

M: yes

haha

Do you know what do you must answer?

J: no

M: You must say to him: I just want to you two thing: shut - up

J: - - but that's bad word

M: What is bad word?

shut up means silent

it's nothing

J: haha

really ?

M: try it to him

yes

haha

J: haha done

M: done?

Ok do it

yes

haha

Do it now

J: I done that

M: really?

really?

When ? now?

you did it

J: yes

M: What did he said?

haha

J: um so upset to me

M: hahaha

that's good

J: but He said "I can wait for you"

M: You must say : but I can't

J: : )

I know

M: gooooooooooooooooooooooooooooooooood

تفکیک بین دوستی و فراتر از دوستی

2009-10-04T06:15:00.000-07:00

یکی از مسائلی که امروز جامعه ی ما نیاز دارد: تفکیک قائل شدن بین دوستی و فراتر از دوستی است. امروز در جامعه ی ما اگر دو دختر و پسر با هم دوست شوند معنایی که از این خبر در ذهن جامعه یمان متواتر می شود همان معنایی است که الآن درذهن توی خواننده متواتر شد. البته وقتی افرادی که دارای این دوستی ها هستند را می بینیم متوجه می شویم که آن ها نیز معمولا چنین معنایی را در رابطه این موضوع در نظر دارند.

اما ما باید بین این دو تفکیک بگذاریم ونباید دوستی را نفی کنیم که دوستی علاوه بر این که دوستی است اثرات مثبتی در جامعه دارد. خوب است در اینجا به یک تحقیق علمی که خیلی وقت پیش در هفته نامه ی سلامت خواندم اشاره ای بکنم. خلاصه آن تحقیق این که بین میزان روابط دو جنس و هوش عاطفی افراد ومیزان موفقیت در ازدواج رابطه ی مستقیم وجود دارد.

اگر دوجنس در جامعه ی ما دارای روابط بیشتروسالم تری باشند مشکلات فراوانی که بین دو زوج درجامعه ی ما وجود دارد کمترخواهد بود.

تفکیک بین دوستی و فراتر از دوستی در بعضی کشورها به خوبی دیده می شود که این می تواند برای جامعه ی ما الگو باشد.

دراین رابطه یکی ازمکالماتم با یکی از دوستان کره ایم را خواهم آورد.

هدف از این وبلاگ

2009-10-04T05:55:00.000-07:00

در این وبلاگ من:

1. بیشتر درباره ی مسائل اجتماعی صحبت می کنم ولی مسائل دیگه مثل سیاست ریاست رو هوتوتو.... .

2.بیشتر درباره مسائل خودم ودوستام می گم و گاهی هم ممکنه متن مکالمه ام با دوستانم را بنویسم. به هر حال... .

3.گاهی هم حالات شخصی ام را می نویسم... .

به یاد U

2009-10-04T04:05:00.000-07:00

اگر همدیگر را درک کنیم همه جا خانه یمان و همه کس هم خانه یمان می شود. وآن گاه اگر فردی در آن سوی دنیا دلش بشکند ما نیز دل شکسته می شویم.اگر دوستی از آن دور دورها داشته باشیم آن دور، نزدیک ترین ها خواهد بود. ابلهان روزگار مدام حرف از استقلال و خودی وبیگانه و... می زنند اما امروز بشر بیش از استقلال به وابستگی محتاج است. دموکراسی با وابستگی رابطه ی تنگاتنگی دارد نه با خودکامگی واستقلال! بیاییم هم دیگر را درک کنیم. خبرها پشت خبرها می آیند و می روند بیاییم پا از خبر ها فراتر نهیم و در آن گوشه ی دنیا با کسی که خوشی وناخوشی دارد هم صحبت شویم و درک کنیم هم دیگر را. آن گاه تمام دنیا پاره های قلبمان شود و هر حادثه ی ناگواری خشی بر قلبمان خواهد بود. بیاییم در این عمری که داریم برای دنیا ، برای انسان تلاش کنیم. بیاییم احساساتمان را تقسیم کنیم.

دوستی داشتم از کره ...بهترین دوستم بود و نیز برای او بهترین بودم ولی ردی از او ندارم می پندارم که شاید اتفاقی ناخوش برایش افتاده طوری که از آخرین پیام نمایان بود... .به یاد او می نویسم به یاد U... .

هیزم های بی مایه ام

2009-10-04T01:08:00.000-07:00

سلام من منم. یک آدم معمولی اهل اینجا... .خیلی به قول آقای فلان مفضول(از ریشه ی فضل) شدید ومرا با اون جمله ی اولی کامل شناختید. خوب می دونید خیلی هم مهم نیست درباره ام بدونید. تازه عکسم را که بالای سایت گذاشتم اسمم را هم که نوشتم دیگه چی می خواهید در باره ام بخونید؟!

و اما بعد از این یخمک پراکنی بهتر است برویم سر اصل مطلب تا شما خوانندگان پر شوری! که پشت مانیتورهایتان نشسته اید مفضول شوید ... صبر کن صبر کن یه کم چاخان ماخان به سبک ایرانیان هم بدک نیست :...آره شما آری شما ایرانیان که اولین کشوردر تولید حماسه هستید وخودم با این چشمای کتماکوریم ایران را در صدر top ten reviews رصد کردم البته catergory اش را نیافتم ولی آیا به راستی مااصلا چه نیازبه کتگوری داریم.ما خودمان تاپ تنیم .شما ایرانیان که هی و مدام حماسه می سازید اگه مرا قابل بدونید:ما ایرانیان آری ما ایرانیان که علم ازما رویید و هنر را که گر بگوییم از ما در افتاد بی جا نگفته ایم هر چند مزخرف گفته ایم وخلاصه بعد از این تو خوبی من خوبم ها می رسیم به اصل مطلب که تو رو به همون خدای ایرانیتون که کروموزوماش خیییییییییییییلی تکامل یافته تر از جاهای دیگه است تو رو خدا سر به این وبلاگ بزنید تو رو خدا نظر دهید و مرا مفضول بفرمایید.

الا ای حالاتکم ! باید بگم که من دو تنور برای هیزم های بی مایه ام دارم : یکی اینجاست برای مطالب مختلف از آن جمله است داستان های من و دوستان صمیمی ام درسر تا نا سر دنیا که با هم در ارتباطیم. اگه هم گاهی اوقات کمی داستان ها رمانتیک شد با جنبه باشید همین طور که از نام این هیزم کده پیداست : احساسا ت وتو پس انتظار این که فقط یخمک بپراکنم را نداشته باشید هیزم کده ای که همانا بافتش با یخمک آغشته شده همانا نامش hizomkade.blogspot.com است اون جا وقف همین شده. بعدا بیشتر می گوییم.